80-летие Победы советского народа в Великой Отечественной войне

В большом зале Пружанского райисполкома состоялся ряд мероприятий, посвященных вопросам безопасности жизнедеятельности. В центре внимания оказались два ключевых направления: обеспечение пожарной безопасности в культовых зданиях и совершенствование алгоритмов работы по предотвращению гибели людей в жилом фонде. Безопасность в храмах: акцент на отопительный сезонС наступлением холодов актуальным вопросом стала эксплуатация систем отопления в религиозных организациях района. Встреча с представителями духовенства была направлена на предупреждение чрезвычайных ситуаций в местах массового скопления прихожан. Перед присутствующими выступили руководители профильных служб района: начальник Пружанского районного отдела по ЧС Павел Толстой, начальник Пружанской районной энергогазинспе

Пасля перамогі савецкага народа над фашысцкімі захопнікамі ў Вялікай Айчыннай вайне мінула 80 гадоў, але да гэтай пары пошукавым атрадам удаецца знаходзіць астанкі невядомых воінаў, ідэнтыфікаваць іх і перапахаваць. Так атрымалася і з ураджэнцам вёскі Блізная Пружанскага раёна Васілём Пятровічам Русакевічам. Родныя нашага земляка нічога не ведалі пра далейшы лёс свайго сваяка, які 18-гадовым юнаком пайшоў на фронт Вялікай Айчыннай вайны. «Пахаванкі» не было, іншых звестак таксама. У выніку ён лічыўся прапаўшым без вестак. Раптам праз столькі дзесяцігоддзяў з Расіі прыйшла навіна, што знойдзены і ідэнтыфікаваны астанкі загінуўшага байца. Гэта ўдалося вызначыць па медальёну, у якім захоўвалася паперка з дадзенымі чырвонаармейца: Васіль Пятровіча Русакевіч, ураджэнец БССР,

У першую нядзелю жніўня праз векавыя дрэвы Белавежскай пушчы, быццам праз слёзы, ледзьве прабіваецца сонца… Тут, у асяроддзі маўклівых сведак трагедыі, узвышаецца мемарыял «Падаючыя крыжы» — сімвал невыказнага болю і страт Вялікай Айчыннай вайны. Крыжы, нібыта сарваныя з нябёсаў, сімвалізуюць абарваныя жыцці, нерэалізаваныя мары, пакалечаныя лёсы … Менавіта ў гэтым месцы, на гэтай зямлі ў апошнія дні ліпеня і першыя дні жніўня 1941 года фашысцкія карнікі расстралялі каля 130 мірных жыхароў — праводзілі так званыя «зачысткі» пушчы, каб мясцовыя людзі не дапамагалі партызанам. У выніку незваротна загубленыя жыцці жыхароў беларускіх Борак, Ківачына, Роўбіцка, Шарашэва, Белага Ляска, Крыніцы, а таксама польскіх Гайнаўкі, Белавежы і шэрагу іншых населеных пунктаў… Традыцыйна

Мітынг на магіле ахвяр вайны ў Перарове. 1970-я гг.Фота з архіва першага сакратара Пружанскага РК КПБ І.Р.Качура. (Заканчэнне. Пачатак у № 57 ад 26 ліпеня 2025 г.) Доўгі час аб месцах расстрэлаў не ведалі. Карнікі зрабілі ўсё, каб схаваць злачынствы. Паводле сакрэтнага загаду па палку паліцыі «Цэнтр», у склад якога ўваходзіў 322-гі батальён, выдадзенаму ў Беластоку 11 ліпеня 1941 г. ад імя камандзіра Мантуа, расстрэлы трэба было праводзіць у аддаленні ад гарадоў, вёсак і шляхоў зносін. Дакумент патрабаваў: «Магілы раўняць такім чынам, каб выключыць утварэнне месцаў паломніцтва. Я забараняю фатаграфаваць экзекуцыі і дапускаць да іх старонніх. Агалашэнне факта правядзення экзекуцый і месцаў знаходжання магіл забараняецца». У загадзе таксама згаданы меры па ідэалагічнай і псіха

Каля помніка «Спаленым вёскам» прайшоў мітынг, які стаў часткай маштабнага мотапрабегу «Баявы шлях Сібіры», прысвечанага 80-годдзю Вялікай Перамогі. Ён арганізаваны новасібірскім аддзяленнем Усерасійскага клуба «Начныя ваўкі». Сяргей Забашта, прэзідэнт гэтага аддзялення клуба, падкрэсліў: «Наш прабег стартаваў у Новасібірску каля манумента Славы. Ён прысвечаны 80-годдзю Перамогі і баявому шляху 96-й гвардзейскай стралковай Ілавайскай ордэна Леніна, Чырванасцяжнай, ордэна Суворава дывізіі — гэта нашы сібірскія героі, якія вызвалялі Слуцк, Бабруйск, Пружаны і Мінск. Мы ідзём іх гераічным шляхам».Удзельнікі мотапрабегу праехалі 5160 кіламетраў, аддаючы даніну павагі подзвігу продкаў. — Шлях не просты, але гэта нішто ў параўнанні з тым, што зрабілі нашы продкі, —адзначыў Сяргей

Напярэдадні аднаго з галоўных святаў краіны — Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь — у нашым раёне прайшла ўрачыстая акцыя, прысвечаная ўшанаванню ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнікаў тых гераічных падзей у Пружанскім раёне засталося ўсяго пяць. Безумоўна, яны знаходзяцца пад пастаяннай увагай дзяржавы. У гэты дзень у дамах ветэранаў гасцей чакалі з самай раніцы. Гэта добрая традыцыя і выдатная нагода зноў выказаць словы падзякі нашым абаронцам — героям мінулай вайны. Намеснік старшыні райвыканкама Руслан Супрыновіч асабіста наведаў ветэранаў, каб пераканацца, ці ўсе іх просьбы выкананы, таксама сказаць вялікі дзякуй за подзвіг і неверагодную волю да Перамогі. — Вы разам са сваімі таварышамі рабілі ўсё, каб выгнаць захопнікаў з нашай зямлі. Сёння мы асабліва вос

Лёсы мільёнаў людзей карэнным чынам змяніліся 22 чэрвеня 1941 года. Парушаны планы, знішчаны надзеі, разбураны мары. З-за чаго мы і зараз задумваемся: а як жылі, калі б не было вайны… Ніне Пятроўне Ільяшэвіч было ўсяго толькі тры гады, калі пачалася вайна. Бацьку, афіцэра, накіравалі на службу з роднай Пскоўскай вобласці ў Слабудку. Безумоўна, на новае месцажыхарства паехала з ім і сям’я — жонка Ганна і маленькая Ніна. Ці думала тады дзяўчынка, што далёкая беларуская Пружаншчына стане для яе, расіянкі, другой радзімай?! Жылі на кватэры. Хутка нарадзілася сястрычка Люська. Калі грымнулі першыя выбухі вайны, бацькі побач не было. Напярэдадні яго якраз накіравалі ў камандзіроўку… — Што я памятаю пра той час? —перапытвае Ніна Пятроўна. — Страляніны не помню. А толькі матацыклы, м

22 июня 1941 года – трагическая дата в истории нашей страны. В преддверии Дня всенародной памяти жертв Великой Отечественной войны и геноцида белорусского народа в Линовской средней школе состоялся митинг "Живущие ныне, не забывайте, помните!", посвящённый 84-й годовщине начала Великой Отечественной войны. В мероприятии приняли участие почетные гости: Генеральный консул Республики Казахстан в Бресте Максат Ибраев, представители районной власти, духовенства, ветеранских организаций, родственники героев. Участники митинга минутой молчания почтили память погибших и возложили цветы к мемориальной доске партизану-подрывнику Алексею Антоновичу. Настоятель Оранчицкой Кресто-Воздвиженской церкви отец Александр исполнил песню «Журавли». Гости посетили экспозицию,

Почтим память тех, кто отдал жизнь за Родину и защитил её от фашизма. Тех, кто выстоял, сражался и победил – ради нас и наших детей. Минута молчания – наша благодарность, дань уважения и скорби героям, чьими усилиями и жертвами завоёвана Великая Победа. Их подвиг навсегда останется в истории нашей страны. Всебелорусская молитва за мир прозвучит утром 22 июня во всех храмах Беларуси и завершится в 12.00 общенациональной минутой молчания.