Автор: admin

ВОЛЬЗЕ ВАСІЛЬЕЎНЕ КУЛЬ НЯДАЎНА СПОЎНІЛАСЯ 100 ГАДОЎ.  ПАВІНШАВАЦЬ ПРУЖАНСКУЮ ДОЎГАЖЫХАРКУ ПРЫЙШЛО БОЛЬШ ЧЫМ 50 ЧАЛАВЕК — СУСЕДЗІ І ЗНАЁМЫЯ. РОДНЫХ У ВОЛЬГІ ВАСІЛЬЕЎНЫ НЯМА... ВОЛЬГА нарадзілася ў сям’і пісара. — У таты быў вельмі прыгожы почырк, ён служыў у натарыуса, а мама вяла хатнюю гаспадарку. Мы добра жылі пры Польшчы, працавалі не толькі на сваёй зямлі, але бралі яе ў  арэнду. Хапала нам усяго, бо не ленаваліся. Мама вельмі смачна гатавала. У асноўным харчаваліся тым, што самі вырошчвалі, а калі нечага не хапала, то ўсё можна было набыць у краме. У маладосці я нават хадзіла ў цырульню завіўку рабіць. Падчас вайны Кулі вымушаны былі пакінуць родную хату і перабрацца ў Сланімцы. Хата апынулася на тэрыторыі гета, у кожным пакойчыку размясцілася па яўрэйскай сям’і. Толькі ў нядзелю

Падчас «прамой лініі» з дырэктарам цэнтра карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, педагогам-дэфектолагам вышэйшай катэгорыі Таццянай Віктараўнай ГВОЗДЗІК і псіхолагам цэнтра Вольгай Аляксандраўнай ЗІНАВЕЦ паступіла шэраг пытанняў ад нашых чытачоў. Адказы спецыялістаў на найбольш цікавыя з іх мы сёння публікуем. в.Калазубы: —Маёй унучцы пяць гадоў, але яна амаль не размаўляе: выдае нейкія гукі. Хутка ісці ў школу, і бацькі мяркуюць аддаваць дзяўчынку ў спецыяльную навучальную ўстанову для дзяцей з разумовымі адхіленнямі. Ці могуць дапамагчы вашы спецыялісты? Т.Г.: — У маёй практыцы быў падобны выпадак. У першую чаргу мы сталі выконваць практыкаванні на развіццё голасу. Галоўнае пры гэтым, каб дзіця не стала палохацца такіх заняткаў, плакаць. Пасля перайшлі да артыкуляцыйных прак

Сям’я Аббазавых: бацькі, сын і дачка, — выехалі з Ташкента ў пачатку дзевяностых. У той час татарам ва Узбекістане было цяжка і з нацыянальнага пункту гледжання, і з эканамічнага. “Хочаш жыць дастойна – едзь ў Расію ці Беларусь”, — казалі многія выхадцы з былых саюзных рэспублік. Старэйшыя Аббазавы, якія марылі, каб іх сын стаў урачом, выбралі Беларусь. У той час толькі адкрыўся Гомельскі медыцынскі ўніверсітэт. Спыніліся ў Ветцы. І былі вельмі здзіўлены, калі замест “маласямейкі”, на якую толькі і маглі прэтэндаваць, пакінуўшы сваё жыллё ў Ташкенце, мясцовая ўлада выдзеліла ім асобны прасторны дом. Час ішоў. Як і марылі бацькі, сын Артур скончыў медуніверсітэт, і па спецыяльнасці хірург прыступіў да работы спачатку ў Ельску, а затым у Крупках, дзе атрымаў спецыялізацыю ўролага. Аднак п