Год белорусской женщины

З 1987 года на карысць роднай старонкі працуе выкладчыцай беларускай мовы і літаратуры ў Пружанскім дзяржаўным аграрна-тэхнічным каледжы Лідзія Рэпіха. Калі чалавек гарыць працай, тады хочацца па іскрынцы перадаць кожнаму свайго запалу, каб мова Беларусі не губляла сваёй актуальнасці і ўслаўляла родную старонку. Гэта ж як трэба любіць сваю працу, каб, будучы 15 гадоў на пенсіі, і нават думкі не дапускаць, што ўжо хопіць, пара спачыць, час пажыць для сябе. А Лідзія Мікалаеўна яшчэ поўная сіл і энергіі, з якім запалам у вачах яна расказвае аб сваіх працоўных буднях, колькі радасці гучыць у голасе, калі дзеліцца пра сваіх навучэнцаў. І гэтая непадробная шчырасць у размове адразу выклікае прыхільнасць да жанчыны. Прыходзіць усведамленне, што з такімі адказнымі працаўніка

В уютном городском поселке Ружаны живет удивительная женщина, чья судьба похожа на уравнение с неожиданным и прекрасным решением. Математик-физик Светлана Евгеньевна Агеевец сегодня пишет на языке сердца. Ее история — о мужественном перерождении, когда одна дверь закрылась, чтобы распахнулась другая, в целую вселенную. Двадцать лет у классной доски… Казалось, судьба предопределена: уроки, задачи, контрольные. Но там, где ломаются привычные графики, часто рождается подлинное искусство. В такие мгновения душа зачастую ищет просвет, чтобы тихо рассказать о наболевшем. Но эта, казалось бы, точка в привычном ритме Светланы стала для нее многоточием, за которым последовал настоящий прорыв. Первый шаг в новую жизнь был сделан из любви. На выпускном вечере дочери она прочла стихи, посвя