Среда, 23 октября 2019

Культура

Гісторыя з фатаграфіяй. Зямля для кургана Пілсудскага

Гісторыя з фатаграфіяй. Зямля для кургана Пілсудскага

Год малой Радзімы, Культура
У адрозненне ад старых фотаздымкаў, якія знаходзяцца ў сямейных альбомах  нашых чытачоў, гэты знайшоўся ў зборах польскага «NAC» — Нацыянальнага лічбавага архіва. Ён быў зроблены ў 1935 годзе. Подпіс сведчыць, што адлюстравана ўрачыстая працэдура ўручэння пружанскаму старасту Станіславу Хмялеўскаму урнаў з зямлёй, прызначанай для кургана ў Са-вінцы. Аказваецца, яшчэ ў 1934 годзе  было вырашана насыпаць курган Свабоды  ў Кракаве на вяршыні самага высокага пагорка Савінец. Па  жмені зямлі для яго збіралі па ўсёй  Польшчы — з месцаў баёў за незалежнасць, пахаванняў польскіх легіянераў. Пазней курган назвалі ў гонар нацыянальнага лідара Юзафа Пілсудскага. Прадстаўнікі гмін, якія прывезлі  урны з зямлёй, наладзілі перадачу іх старасту на каталіцкіх м
12 вопросов священнику. Отвечают отец Дионисий и ксендз Павел

12 вопросов священнику. Отвечают отец Дионисий и ксендз Павел

Культура, Профессия
Нядаўна на службу ў культавыя ўстановы горада прыбылі новыя служыцелі: айцец Дыянісій Папоў дапамагае благачыннаму здзяйсняць набажэнствы ў Свята-Аляксандра-Неўскім храме, а ксёндз Павел Ярашэвіч апякае вернікаў у касцёле Унебаўзяцця Прасвятой Дзевы Марыі. Каб пазнаёміцца з імі, мы задалі абодвум аднолькавыя пытанні. 1.  Колькі Вам было гадоў, калі адбылася Ваша сустрэча з Богам? Які Ён? 2. На якой мове размаўляеце з Богам, а на якой служыце? 3. Рэлігія і навука, вера і веды – сумяшчальныя паняцці? 4. Што значыць быць хрысціянінам у XXI стагоддзі? 5. Ваша любімая запаведзь? 6. Хто такі бліжні? Якой павінна быць паўсядзённая міласэрнасць? 7. Што чытаюць і глядзяць святары? Якая кніга, фільм могуць прынесці карысць душы і прымусяць чалавека задумацца пра Бога?
Солистка оркестра Ольга Якимова стала победительницей областного конкурса эстрадно-джазовой музыки

Солистка оркестра Ольга Якимова стала победительницей областного конкурса эстрадно-джазовой музыки

Культура, Профессия
Якіх толькі дзівосаў на свеце не бывае! Вось так прыходзіш у цырульню, сядаеш у крэсла да незнаёмага майстра, заказваеш з лёгкім недаверам сваю стандартную прычоску і… раптам ад іншых кліентаў даведваешся, што стрыжэ цябе не проста выдатны цырульнік і майстар перманентнага макіяжу, а пераможца абласнога конкурсу… эстрадна-джазавай музыкі ў намінацыі “Салісты-вакалісты”. Нядаўна на базе музычнага каледжа г. Брэста і абласнога грамадска-культурнага цэнтра адбыўся фінал абласнога фестывалю сучаснага мастацтва “Эстрадны МІХ”. У папулярным форуме ўзялі ўдзел сотні музыкантаў з розных калектываў, якія перамаглі на раённых этапах конкурсу. І адметна, што ў сваіх намінацыях упершыню дыпломамі I ступені былі адзначаны славуты народны эстрадны аркестр “Біг-Бэнд” Пружанскага гарадскога Палац
Детская писательница Екатерина Ходасевич-Лисовая встретилась с юными пружанскими читателями

Детская писательница Екатерина Ходасевич-Лисовая встретилась с юными пружанскими читателями

Культура, Молодёжный клуб
Чары прыгожай феі і дзівацтвы новага казачнага героя, дэфіле з кнігай і падарожжа праз магічны партал… Ужо амаль два месяцы прайшло, як лета перадала свае паўнамоцтвы восені. Але ўдзельнікі чытацкага конкурсу «Лета з добрай кнігай», наладжанага супрацоўнікамі дзіцячай бібліятэкі імя Алены Лось, працягваюць атрымліваць сюрпрызы ад арганізатараў. Так днямі ў гэтай установе адбылася сустрэча з беларускай пісьменніцай, членам Саюза пісьменнікаў Беларусі Кацярынай Хадасевіч-Лісавой, з творчай спадчынай якой дзеці знаёміліся на працягу лета. Пісьменніца прыехала да самых актыўных юных пружанскіх чытачоў, каб прэзентаваць сваю новую, адзінаццатую, кнігу пад назвай “Вухуцік”. Але ў кнігі ёсць і іншая назва — “Васявасілёк”: новае выданне — гэта так званая “перакрутка”. Па задумцы аўтара
Ко Дню работников культуры. Знакомьтесь: самый молодой директор

Ко Дню работников культуры. Знакомьтесь: самый молодой директор

Актуально, Культура, Профессия
Алёна Вакульчык – самы малады дырэктар установы культуры ў Пружанскім раёне. Ганаровую пасаду Алёне Вячаславаўне прапанавалі ўсяго праз год работы ў Шарашэўскім цэнтры культуры і вольнага часу. Пра свае першыя крокі ў прафесійнай дзейнасці малады кіраўнік кажа так: “Ад лёсу не збяжыш”. — Я з вёскі Дабучын, вучылася ў Хараўской СШ і, колькі сябе памятаю, прымала ўдзел у многіх школьных канцэртах. Мне вельмі падабалася быць вядучай, рыхтаваць сцэнарыі, «прымяраць» розныя ролі. Тым не менш, думала, што стану гісторыкам ці настаўнікам гісторыі. Пры паступленні мне не хапіла некалькіх балаў для бясплатнага навучання. І тут  зразумела, што гэта проста знак: мне неабходна звязаць лёс з тым, аб чым  марыла з дзяцінства. Так я стала студэнткай Пінскага каледжа мастацтваў. Падчас в
Гісторыя з фатаграфіяй. Пасляваеннае будаўніцтва

Гісторыя з фатаграфіяй. Пасляваеннае будаўніцтва

Год малой Радзімы, Культура
Гэтае фота даслаў для рубрыкі «Гісторыя з фатаграфіяй» Руслан Вітко. Ён піша:  «На фотаздымку першы злева — мой дзядуля Іван Аляксандравіч Булаўскі, будаўнік, ветэран Вялікай Айчыннай вайны. На жаль, яго ўжо няма ў жывых.  Адлюстраваны пасляваенны час: ідзе будаўніцтва аднаго з дамоў па вуліцы, якая цяпер носіць імя Рыгора Шырмы. На заднім плане Белыя лаўкі, справа — агароджа Аляксандра-Неўскага сабора».  Зразумела, што на здымку — пачатак будаўніцтва двухпавярхоўкі адразу за былым Домам быту (цяпер гандлёвы цэнтр «Алена») . Фота магло быць зроблена ранняй вясной 1956 або 1957 года:  згодна з інфармацыяй у газеце «Чырвоны сцяг», дом здалі ў эксплуатацыю ў апошнія дні 1957-га. У гэты час, як узгадваюць родныя, І.А.Булаўскі працаваў мулярам у Пружанскай рамбудканторы. Цікава
Гісторыя з фатаграфіяй. Школа, настаўнікі, кветкі…

Гісторыя з фатаграфіяй. Школа, настаўнікі, кветкі…

Год малой Радзімы, Культура
Напэўна, гэтае фота зроблена не ў Дзень настаўніка: яшчэ не пажоўкла лістота на дрэвах. Заканчэнне школьных экзаменаў? Пачатак навучальнага года? Жнівеньскі педсавет? Галоўнае не гэта, а тое, што ў настаўнікаў СШ №2 была падстава зрабіць фота побач з роднай школай. Яно датавана 1964 годам. Толькі тры гады прайшло, як школа перасялілася ў новенькі трохпавярховы будынак па вуліцы Камуністычнай. Гэта была першая пасля вайны будоўля падобнага кшталту. Ёй радаваліся, яе ўпрыгожвалі. Ва ўладкаванні шматлікіх кветнікаў і клумбаў прымалі ўдзел школьнікі пад кіраўніцтвам настаўніка біялогіі Івана Васільевіча Вайцяховіча (на здымку ён крайні злева). Кветкі бачны за плотам (падобных белых «ажурных» платоў у Пружанах на той час было шмат). У руках намесніка дырэктара Аляксандры Міхайлаўн
«Звезда кино» Даша, ее хозяева и друзья

«Звезда кино» Даша, ее хозяева и друзья

Год малой Радзімы, Культура
Не так даўно ў маленькай і вельмі маляўнічай пушчанскай вёсачцы Стойлы адбылося сапраўднае вясковае вяселле – са старажытнымі абрадамі, аўтэнтычнымі танцамі, спевамі і… возікам, які цягнула гнядая кабылка па мянушцы Даша. У жаданні даведацца, адкуль родам такая прыгажуня, мы рушылі па яе слядах, якія прывялі ў аграгарадок Шчарчова — на сядзібу Міхаіла і Таццяны Гілінбергаў. А там куры з гусямі па падворку між кветак важна шпацыруюць, у дзесяці вуллях пчолы шчыруюць, кучаравыя белыя козачкі мірна скубуць зялёную траўку, а на варце гэтага жылога куточка стаяць сабакі розных масцей… — Вы не паверыце, у гэтага месца надзвычай прывабная атмасфера, — запэўніваў журналістаў увішны гаспадар. — Калі мы з жонкай, на той час гарадскія жыхары, сем гадоў таму ў пошуках хаткі пад дачу праехал
Гісторыя з фатаграфіяй. Маленькая кампанія на вуліцы Тармасава

Гісторыя з фатаграфіяй. Маленькая кампанія на вуліцы Тармасава

Год малой Радзімы, Культура
Гэты фотаздымак я ўбачыла ў сацыяльных сетках – і сэрца сціснулася ад настальгічнага ўспаміну пра бесклапотнае дзяцінства на вуліцы Тармасава. 1961 год. Брукаваная каменнем вуліца, па якой добра калі раз у гадзіну праязджаў аўтамабіль. Таму дзятва адчувала сябе ў бяспецы, гойсаючы па праезнай частцы (хаця аднойчы я і ўмудрылася сутыкнуцца з матацыклам, але гэта было крыху пазней). Выбітыя пліткі вузкіх тратуараў, ліпы і клёны паабапал дарогі, сквер з традыцыйным помнікам Леніну і «вечная» лужына побач з універмагам… Драўляны дом, насупраць якога стаяць дзеці, захаваўся да гэтага часу, а таго белага паводдаль — даўно няма. Будынак з чырвонай цэглы паміж імі — гэта малітоўны дом пружанскай абшчыны евангельскіх хрысціян-баптыстаў. У атэістычныя пасляваенныя часы тут размяс
Гісторыя з фатаграфіяй. Нямецкі «парадак»

Гісторыя з фатаграфіяй. Нямецкі «парадак»

Год малой Радзімы, Культура
Своеасаблівы працяг тэмы «працоўнага лета» знайшла ва ўласнай калекцыі фотаздымкаў перыяду нямецка-фашысцкай акупацыі 1941-1944 гадоў. Згодна з нямецкім «парадкам», усталяваным у тым ліку і ў Пружанах, падлеткі з 14 гадоў абавязкова працаўладкоўваліся. Іншыя варыянты проста не разглядаліся, і адтэрміновак у сувязі з вучобай не існавала. Хлопцаў і дзяўчат, каму споўнілася 17 гадоў, вывозілі на работы ў Германію (але тут ужо былі варыянты). Верхні здымак датаваны 1 мая 1943 года. Знята на ім сталярная майстэрня. Вучнем у яе трапіў Леанід Антонавіч Валасевіч, якому на час фатаграфавання было 15 гадоў: ён другі злева. На здымку бачна, што сталярнай справе вучацца яшчэ некалькі хлопцаў-падлеткаў, а справа нават стаіць дзяўчына (зразумела, яна магла проста прынесці бацьку абед).
Меломаны, вам в Шени!

Меломаны, вам в Шени!

Год малой Радзімы, Культура
Неяк у электрычцы міжволі падслухала жвавую гамонку дзвюх сябровак. Адна дзялілася з другой незабыўнымі ўражаннямі ад канцэрта папулярных выканаўцаў у Мінску. Але… з размовы мне стала зразумела, што канцэрт, які выклікаў столькі эмоцый у фанатаў, ішоў пад «плюсавую» фанаграму.У кожнага свае музычныя перавагі. А паколькі мае можна пазначыць словамі «жывая музыка», то параіла б за канцэрты гуртоў, якія спяваюць пад фанаграму, плаціць абгорткамі ад цукерак. У лепшым выпадку на такія прадстаўленні не ездзіць зусім… Ці, як я, завітаць у Шаняўскі сельскі клуб, дзе кожную нядзелю апоўдні “ўжывую” іграюць музыканты новага кавер-бэнда “Знаходка”. Як прызналася загадчыца клуба, а па сумяшчальніцтве яшчэ і салістка гурта, Таццяна Фёдараўна Кабрынец, сваю назву музыкі апраўдваюць спаўна: клавіш
Арт-прастора «Птах» арганізавала на Пружаншчыне першы міжнародны керамічны пленэр

Арт-прастора «Птах» арганізавала на Пружаншчыне першы міжнародны керамічны пленэр

Год малой Радзімы, Культура, Палацык
З 3 па 12 верасня ў вёсцы Залессе, якая надзейна схавалася сярод запаветных балот і лясоў, на базе гасціннай арт-прасторы “Птах” адбыўся першы міжнародны керамічны пленэр. На яго з’ехаліся майстры з Беларусі, Польшчы (Вроцлаўская акадэмія прыгожых мастацтваў) і нават Бельгіі (Каралеўская акадэмія). Пад чулым кіраўніцтвам гаспадыні арт-рэзідэнцыі Наталлі Грыцко – натхніцеля і галоўнага арганізатара кампаніі – маладыя люді выраблялі малыя скульптурныя формы па ўнікальнай тэхналогіі “чорназадымленай керамікі”. Вынікі сваёй плённай працы яны прадэманстравалі ў сераду ў музеі-сядзібе “Пружанскі палацык”. – У нашым залесскім павільёне праца кіпела з вялікай хуткасцю, – сказала на адкрыцці выставы Наталля Грыцко. – Гэта было сапраўднае царства галоўных зямных стыхій – гл
Гісторыя з фатаграфіяй. Працоўнае лета 1932 года

Гісторыя з фатаграфіяй. Працоўнае лета 1932 года

Год малой Радзімы, Культура
Зручна, зразумела, хадзіць і ездзіць па заасфальтаваных вуліцах. Але, калі ў Лыскаве бачу забрукаваны ўчастак, які  знарок пакінулі на новай трасе каля касцёла, адчуваю настальгію па выкладзеных такім жа каменнем вуліцах старых Пружан. Шкада, што ў райцэнтры ў свой час не пакінулі брук на вуліцы Тармасава, не зрабілі гэтую кароткую старажытную вуліцу пешаходнай. Зручна, зразумела, хадзіць і ездзіць па заасфальтаваных вуліцах. Але, калі ў Лыскаве бачу забрукаваны ўчастак, які  знарок пакінулі на новай трасе каля касцёла, адчуваю настальгію па выкладзеных такім жа каменнем вуліцах старых Пружан. Шкада, што ў райцэнтры ў свой час не пакінулі брук на вуліцы Тармасава, не зрабілі гэтую кароткую старажытную вуліцу пешаходнай. Брукаванне каменнем цэнтральных гарадскіх вуліц п
Гісторыя з фатаграфіяй. Сталін пад нумарам два

Гісторыя з фатаграфіяй. Сталін пад нумарам два

Культура
Яшчэ адно рэдкае фота захавалася ў сям‘і Патапчукоў. Мала хто памятае, але ў Пружанах пэўны час быў не адзін, а два помнікі Сталіну. Першы — постаць ва ўвесь рост, як мы ўжо расказвалі, стаяў на цэнтральнай плошчы па вул. Савецкай побач з помнікам Ле-ніну. А другі – бюст – знаходзіўся на цяперашнім павароце з вуліцы Чырвонаармейскай на аўтатрасу ў бок Ружан. На месцы, дзе пазней пабудавалі завод радыёдэталяў, быў вялікі гарадскі стадыён, а помнік стаяў якраз за ім, абгароджаны невялікім плотам, побач з кветнікам. Іосіф Сталін памёр 5 сакавіка 1953 года. З 6 па 9 сакавіка ў СССР была абвешчана жалоба. Мітынгі з нагоды развітання з правадыром праводзіліся ў кожным населеным пункце. Як узгадвае пружанскі старажыл М.І. Ляхоцкі, гарадскія прадпрыемствы і арганізацыі “падзяліліся”: адн
Гісторыя з фатаграфіяй. «Дажынкі» за «польскім часам»

Гісторыя з фатаграфіяй. «Дажынкі» за «польскім часам»

Год малой Радзімы, Культура
Спяваць пружанскія жыхары любілі ва ўсе часы. І ўмелі, зразумела. Старажыл Мікалай Іванавіч Ляхоцкі ўзгадвае: “Бедна жылі, босыя хадзілі, але як весела было! Як свята якое – чутно было, як спявалі і на Горцы, і на Хватцы, і на Патапаўцы, і на Дзярэчыне”. Дажынкі ў Сланімцах. Усё той жа Анджэй Свяньціньскі, пра якога мы ўзгадвалі ў мінулым выпуску рубрыкі, прызнаецца, што вельмі цьмяна прыпамінае святкаванне павятовых дажынак у Пружанах у 1930-х гадах. Тым не менш, гэтая фраза – ужо сведчанне таго, што падобныя ўрачыстасці былі традыцыйнымі. Хор у Сланімцах разам з кіраўніком Паўлам Стасевічам. “Значна лепш, — піша пан Анджэй, — памятаю святкаванні засімавіцкія (маёнтак Засімавічы належаў яго маці Яўгеніі, па нараджэнні Чарноцкай – Заўв. аўт.). Памятаю, як прыгожая жняя Воль