Четверг, 9 апреля 2020

Культура

Узнали, что изменилось в храмах района в связи с коронавирусом

Узнали, что изменилось в храмах района в связи с коронавирусом

Здоровье, Культура
Каварны каранавірус — сёння адно з хвалюючых пытанняў. Адна з асноўных мер прафілактыкі заражэння, паводле слоў спецыялістаў, — пазбяганне месцаў масавага збору людзей. Для вернікаў такімі месцамі з’яўляюцца храмы. Ва многіх краінах свету цяпер служэнні ў іх часова прыпынены. Напрыклад, Храм Гроба Гасподня ў Іерусаліме недаступны для наведвання ўжо больш за тыдзень. Нельга трапіць і на тэрыторыю Ватыкана, а ўсе перадвелікодныя службы пройдуць без удзелу прыхаджан. Мы вырашылі высветліць, што сёння робіцца ў храмах нашага горада для таго, каб засцерагчы вернікаў ад інфекцыйных захворванняў. Трэба сказаць, што храмы ўсіх канфесій, якія прадстаўлены ў Пружанах, сёння працуюць у звычайным рэжыме. Праўда, і святары праваслаўнага, і каталіцкага храмаў, і пастар абшчыны хрысціян вер
Евгений Ефременко: «Музыка как состояние души»

Евгений Ефременко: «Музыка как состояние души»

Культура, Профессия
Прызнацца, мы сустрэліся з музыкантам-самавучкам Яўгенам Мікалаевічам Яфрэменкам не ў самы лепшы перыяд яго жыцця. Мужчына доўга вагаўся, перш чым згадзіцца на размову з журналістам. Але дырэктар Шарашоўскай СШ А.І.Пернач, намеснікам па гаспадарчай частцы якой ён з’яўляецца, дапамагла наладзіць дыялог. — У кожнага з нас ёсць свае недахопы, таму мы павінны заўсёды даваць шанец людзям, асабліва такім таленавітым і крэатыўным, як Яўген Мікалаевіч, — кажа Аксана Іосіфаўна. І я з ёй поўнасцю згаджаюся. За тыя тры месяцы, што мужчына працуе ў школе, ён дапамог наладзіць музычную дзейнасць на якасна іншым узроўні. Ініцыятыўны, актыўны і працавіты, у адсутнасць музычнага супрацоўніка ён падрыхтаваў цудоўныя музычныя нумары да ўсіх святочных мерапрыемстваў. — Яўген Мікалаевіч ведае
«Вось такая яна, наша вайна, і такі наш мір»

«Вось такая яна, наша вайна, і такі наш мір»

Великая Победа, Культура
Вайну жыхарка в. Засімавічы Соф’я Мікалаеўна Чатырбок (у дзявоцтве Шалятун) сустрэла ў трохгадовым узросце, таму практычна нічога не памятае пра тыя жудасныя чэрвеньскія дні. А вось падзеі ліпеня 1944 урэзаліся ў яе памяць і ўзрушылі свядомасць сямігадовага дзіцяці. — Пра пачатак вайны памятаю толькі тое, што, калі збоку Брэста пачаў даносіцца вялікі гул, тата ўсё паўтараў слова “вучэнні”. Пра вучэнні нешта пачалі казаць і два ваенныя чалавекі, якія ў нашай хаце кватаравалі. Яны працавалі на аэрадроме за вёскай, які яшчэ пры паляках пачаў будавацца. Тады, дарэчы, увогуле па ўсёй вёсцы шмат вайсковых людзей жыло. Мама выдзеліла кватарантам частку хаты, завесіла шчыльнай фіранкай і строга загадала нам з сястрычкамі туды не заглядваць. Памятаю, калі пачаўся нейкі гул, кватаранты развіталі
Гісторыя з фатаграфіяй. Па галоўнай вуліцы з аркестрам

Гісторыя з фатаграфіяй. Па галоўнай вуліцы з аркестрам

Год малой Радзімы, Культура
Два фотаздымкі датуюцца прыкладна 1965 годам. Вуліца Савецкая. Гэта можа быць святкаванне Першамая ці Дня Перамогі або дэманстрацыя з нагоды Кастрычніцкай рэвалюцыі (хаця больш падобна на вясну). Ва ўсіх агульнагарадскіх урачыстасцях прымаў удзел духавы аркестр ваеннага гарнізона. Музыканты прыгожа чаканілі крок наперадзе святочнай калоны, задавалі ёй рытм. Крайні злева музыкант, што іграе на трубе ці карнеце, на абодвух здымках — Мікалай Паўлавіч Сцяпанаў (фотаздымкамі падзя-лілася яго дачка Алена Мікалаеўна). На першым фота бачны магазіны, Дошка гонару, на якую пазалазілі хлапчукі, каб зверху бачыць усё. На другім – толькі ўзводзіцца будынак гарсавета (цяпер тут знаходзіцца філіял агенцтва па дзяржаўнай рэгістрацыі і зямельным кадастры). І на будоўлі таксама ста
Гісторыя з фатаграфіяй: палацык у 1916 годзе

Гісторыя з фатаграфіяй: палацык у 1916 годзе

Год малой Радзімы, Культура
Чым цікавы менавіта гэты фотаздымак з выявай Пружанскага палацыка? Падобныя віды акупіраваных падчас Першай сусветнай вайны гарадоў масава выкарыстоўваліся нямецкімі вайскоўцамі ў якасці паштовак. Адваротны бок гэтага фота таксама ўтрымлівае пасланне дадому, адпраўленае палявой поштай з Пружан 5 жніўня 1916 года. Надпіс зроблены “хімічным” алоўкам па-нямецку: “Дарагія бацькі! Сёння вечарам атрымаў абедзве паштоўкі. А таксама атрымаў 4 пасылкі з мёдам, цукрам, цыбуляй, маслам, варэннем з агрэсту, батарэйкі, тытунь і цыгарэты. 5 марак я так і не атрымаў… А.Швайцэр, Е.К.Р., армейскага атраду Войрша на ўсходзе. Палявая пошта 158.” Атрымальнік паштоўкі – Карл Швайцэр, Штрасбург/Эльзас. Нейкі час у перыяд ПСВ у палацыку знаходзіўся нямецкі штаб, але на гэтым здымку сцяга не бачна. А
Гісторыя з фатаграфіяй. На басейне

Гісторыя з фатаграфіяй. На басейне

Год малой Радзімы, Культура
Яшчэ адзін фотаздымак з архіва Валянціны Арсеньеўны Дробат. Выхаванцы Пружанскага дзіцячага дома купаюцца на басейне. Другая палова 1950-х. Тэрыторыю дзетдома (нагадаем, ён размяшчаўся ў былой сядзібе доктара Пацэвіча ў канцы вуліцы Савецкай) аддзяляў ад гарадскога басейна толькі плот. Нядзіўна, што гэтае месца адпачынку было «сваім» для дзетдомаўцаў. Ды і для астатніх тагачасных пружанцаў: штучны вадаём па вул. Пушкінскай выкапалі яшчэ праз дзясятак гадоў. Вядучая рубрыкі Ірына СЯДОВА.
Жители Шерешево Николай и Галина Хведуны отпраздновали бриллиантовую свадьбу!

Жители Шерешево Николай и Галина Хведуны отпраздновали бриллиантовую свадьбу!

Культура
Свята 8 Сакавіка для шарашэўскай сям’і Мікалая і Галіны Хведуноў мае асаблівы сэнс: менавіта ў гэты святочны вясновы дзень 60 гадоў таму яны вырашылі стаць мужам і жонкай – і падалі заяву ў ЗАГС. Праз два дні нарадзілася іх сям’я, якая прайшла ўсе выпрабаванні часам і праз гады “заззяла”, як той брыльянт, агранены дабром, клопатам, узаемаразуменнем і каханнем. На лаканічнае пытанне: як пражыць разам 60 гадоў у згодзе, юбіляры адказваюць з жартам: — Куды дзенешся з падводнай лодкі? А калі сур’ёзна, то побач з родным чалавекам нават не заўважаеш, як час ляціць. Здаецца, толькі нядаўна была тая лёсавызначальная сустрэча. А гэта ж ішоў ажно 1960 год… Галіна, ураджэнка вёскі Абруб, толькі вярнулася з Украіны, куды кожны год выязджала на заробкі, і ўладкавалася на працу паляводам
Ансамбль танца «Ладачкі» атрымаў дыплом І ступені на конкурсе «Запаліць зорку»

Ансамбль танца «Ладачкі» атрымаў дыплом І ступені на конкурсе «Запаліць зорку»

Культура
I Рэспубліканскі конкурс мастацтваў “Запаліць зорку”, які адбыўся нядаўна ў г.Івацэвічы, сабраў лепшых юных артыстаў з Брэсцкай, Гродзенскай, Гомельскай і Мінскай абласцей. Заззялі на конкурсе і нашы, пружанскія, зорачкі. Конкурсныя выступленні ў шасці намінацыях (харавыя і сольныя спевы, харэаграфія, мастацкае чытанне, інструментальная музыка і тэатральнае мастацтва) ацэньвала прафесійнае журы, у склад якога ўвайшлі педагогі адукацыйных музыкальных устаноў, заслужаныя дзеячы культуры, лаўрэаты міжнародных і рэспубліканскіх конкурсаў, кіраўнікі славутых творчых калектываў.Галоўная мэта фестывалю — падтрымка і папулярызацыя дзіцячай і юнацкай творчасці, выяўленне новых імёнаў і талентаў — была дасягнутая. Дыпломам I ступені быў узнагароджаны ансамбль танца “Ладачкі” (малодшая ўзрос
Гісторыя з фатаграфіяй. Пружанскія дзяўчаты

Гісторыя з фатаграфіяй. Пружанскія дзяўчаты

Год малой Радзімы, Культура
Глядзіш на старыя фотаздымкі і чарговы раз упэўніваешся, што пружанскія дзяўчаты і жанчыны заўсёды вылучаліся калі не яркай прыгажосцю, то мілавіднасцю і абаяннем. Ці гэта, можа, настальгія па часе, калі мама была маладой? Ды не, сапраўды, і ў самыя цяжкія часы нашы жанчыны стараліся выглядаць «на ўсе 100». І нават у простых паркалёвых сукенках імкнуліся быць моднымі і прывабнымі. На гэтым здымку дзве маміны аднакласніцы, выпуск-ніцы Пружанскай рускай СШ №2. Першая палова 1950-х гадоў, багатая зелянінай вуліца Савецкая. Звычайная для тых гадоў акалічнасць — хлопцы ў салдацкім абмундзіраванні на заднім плане. На супрацьлеглым баку вуліцы бачна сцяна Пружанскай «белай» турмы. Хаця ў пасляваенныя гады будынак выкарыстоўваўся па іншым прызначэнні, фатаграфавацца на яго фоне пружа
Канстанцін Панімаш: «Наш абавязак — памятаць усіх загінулых»

Канстанцін Панімаш: «Наш абавязак — памятаць усіх загінулых»

Великая Победа, Год малой Радзімы, Культура
Паважлівае стаўленне да памяці абаронцаў Айчыны і  ахвяраў войнаў з’яўляецца святым абавязкам для ўсіх грамадзян Беларусі. Асаблівыя задачы ў гэтай сферы ўскладзены на аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама. Напярэдадні знамянальнай даты — 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне – яго начальнік К.І.Панімаш распавёў карэспандэнту “раёнкі” аб тым, якая вядзецца работа па ўвекавечанні памяці загінулых. — Канстанцін Іванавіч, ведаю, што спецыялісты аддзела цесна супрацоўнічаюць з пошукавікамі па выяўленні ў нашым раёне невядомых пахаванняў. —  Адразу заўважу, што мае падначаленыя не толькі шукаюць, а вядуць дакладны ўлік пахаванняў, сістэматызуюць іх. У прыватнасці, складаюць на іх пашпарты, рэгулярна ўдакладняюць  звесткі аб загінулых.
В Пружанах отпраздновали Масленицу

В Пружанах отпраздновали Масленицу

Актуально, Год малой Радзімы, Культура
Нягледзячы на тое, што Масленіцу святкавалі і зіму праводзілі ў Пружанах у першы вясенні дзень, надвор’е ўсё-такі выдалася не веснавым. З самага ранку пайшоў дождж, які да пачатку святкавання толькі ўзмацніўся. Але капрызы надвор’я не спалохалі пружанцаў і гасцей горада, якіх на гарадской плошчы сабралася нямала. Напэўна, кожны спадзяваўся, што нехта ў «нябеснай канцылярыі» ўсё-такі заўважыць, як могуць весяліцца пружанцы, і паверне рубільнік на «сонечна і цёпла». Забягаючы наперад,            адзначым, што арганізатарам і ўдзельнікам мерапрыемства гэта ўдалося: плошча літаральна бурліла энергіяй. Песнямі і танцамі гледачоў радавалі  самыя лепшыя калектывы: аматарскія аб’яднанні «Дзявочнік» з Мокраўскага СДК, «Смаляначка» і вакальны гурт «Валыняначка» з Навасёлкаўскага СДК
Гісторыя з фатаграфіяй. Тры пакаленні абаронцаў

Гісторыя з фатаграфіяй. Тры пакаленні абаронцаў

Год малой Радзімы, Культура
Жыхарка Пружан Ніна Іванаўна Макарчук прынесла ў рэдакцыю цэлы стос фотаздымкаў са святочнай дэманстрацыі 7 лістапада. Год па іх так і не ўдалося вызначыць дакладна. Магчымы і 1971-ы, і 1967-ы, калі святкавалася 50-годдзе Кастрычніцкай рэвалюцыі, бо дэманстрацыя ў наступную юбілейную дату, 60 гадоў, наладжвалася ўжо каля райвыканкама, дзе ўсталявалі новы помнік Леніну. Звярнула на сябе ўвагу вось гэтае фота, што сімвалічна падкрэслівае пераемнасць пакаленняў абаронцаў сваёй Радзімы. Ветэраны Вялікай Айчыннай з баявымі ўзнагародамі на грудзях — сталыя, але яшчэ поўныя сіл. Кадравыя афіцэры пасляваенных гадоў, некаторыя з якіх паспелі пабываць у «гарачых кропках». Маладыя салдаты тэрміновай службы, якія пераймаюць эстафету ў бацькоў і дзядоў. Так было. Так павінна быць. Вядучая р
Гісторыя з фатаграфіяй. Хлебны магазін на плошчы

Гісторыя з фатаграфіяй. Хлебны магазін на плошчы

Год малой Радзімы, Культура
Пасля вайны асноўныя магазіны размяшчаліся на плошчы ў цэнтры Пружан: за трыбунай і помнікамі Леніну-Сталіну выстраіліся ў рад хлебны, мясны, прамтаварны, кніжны… У магазіне з шыльдай «Хлеб» стаялі высокія шкляныя стэлажы-вітрыны, якія круціліся. У сярэдзіне 1960-х яны здаваліся шыкоўнымі, падобныя бачыла на ілюстрацыях у кнізе «Аб смачнай і здаровай ежы». Тут паасобку ляжалі чорны хлеб, батоны і сайкі, але самымі смачнымі для мяне былі абаранкі, шчодра пасыпаныя макам. І ў краме, і вакол яе стаяў апетытны пах свежага хлеба. Доўгі час прадукцыю хлебазавода развозілі па магазінах у фургончыку, запрэжаным канём, а пазней у якасці цяглавай сілы выкарыстоўвалі трактар. З гэтым трактарам у мяне звязаны не вельмі радасны ўспамін: аднойчы ад яго кола адкруцілася нейкая гайка і пал
Гісторыя з фатаграфіяй. Гандаль бандарнымі вырабамі

Гісторыя з фатаграфіяй. Гандаль бандарнымі вырабамі

Год малой Радзімы, Культура
1955 год. Гарадскі рынак. Як патлумачыла Ніна Сямёнаўна Абрубка, якая прынесла здымкі ў рэдакцыю, у асноўным, на іх шарашоўскія бондары. Бацька мужа, а яе свёкар Сцяпан Сцяпанавіч працаваў у мясцовым калгасе, а ў вольны час майстраваў «цэбрыкі». Прадаваць іх вазілі з Шарашова ў Пружаны, хто —возам, а Сцяпан Абрубка налаўчыўся ездзіць на веласіпедзе. На верхнім фота ён стаіць каля каня, на ніжнім — сфатаграфаваны са спіны. Сядзіць на бочках таксама шарашоўскі жыхар. Ніна Сямёнаўна расказвае, што свёкар заўсёды казаў, што гандлявалі бандарнымі вырабамі «на Хватцы». Гэта здалося дзіўным: гарадскі рынак у тыя часы быў адзіным і знаходзіўся ў раёне Белых лавак, сабора, цяперашняга дома №4, кінатэатра «Спадарожнік». Старажылы ўзгадваюць, што пасля вайны гандляры праязджалі
Смоляницкий ренессанс. Деревенская церквушка и ее преображение

Смоляницкий ренессанс. Деревенская церквушка и ее преображение

Актуально, Год малой Радзімы, Культура
Станоўчыя змены, якія адбыліся за апошнія гады ў жыцці прыхода Свята-Мікалаеўскай царквы вёскі Смаляніца, можна ахарактарызаваць двума словамі – “смаляніцкі рэнесанс”. Пасля складанага перыяду заняпаду храм, на радасць сталых вернікаў, нарэшце папрыгажэў. Сёння сельская цэркаўка радуе вока сваімі якасна пафарбаванымі сценамі і купаламі, дух перахоплівае і ад унутранага яе ўбрання: новыя абразы ў іканастасе і кананічны насценны роспіс у стылі старажытных майстроў разам з мілагучнымі песнапеннямі настройваюць на асаблівы лад… Хто ж усё ж даў такі моцны імпульс царкоўнаму жыццю? Новы настаяцель? Вернікі? Неабыякавыя вяскоўцы? Ці гэта заслуга ўсіх звёнаў аднаго “Божага” ланцуга? Вернікі, якія патэлефанавалі нам у рэдакцыю, сцвярджаюць, што ва ўсім заслуга бацюшкі. А святар