Ёсць у свеце асаблівая прыгажосць, якой хочацца любавацца гадамі. І яна не ў рысах твару, а ў цёплым і яркім святле ў вачах двух людзей, якія паўстагоддзя глядзяць адзін на аднаго з пяшчотай і каханнем,
Ірыны Фёдараўны і Мікалая Мікалаевіча Зіневічаў.
Прайсці рука аб руку 50 гадоў — гэта значыць стварыць свой уласны, непаўторны свет, поўны даверу, павагі і маўклівага дыялога, калі ўсё зразумела без слоў. Гэта гісторыя з’яўляецца самым выдатным раздзелам іх агульнага сямейнага жыцця.
А ўсё пачалося з банальнай сустрэчы двух маладых людзей у Пружанскім Доме афіцэраў. Але спачатку былі дзве мімалётныя сустрэчы ў парку і проста на вуліцы, дзе Ірына першая заўважыла маладога чалавека. І, перакінуўшыся парай слоў, яны разышліся. Пасля хлопец убачыў знаёмую дзяўчыну на вечарыне і некалькі разоў запрасіў на танец. Прамільгнула іскра… і з гэтай мінуты яны больш не расставаліся, а праз год згулялі вяселле.
Іх жыццё — не ідэальная казка, дзе ўсё складалася само сабою. Гэта дзіўная сапраўдная гісторыя, дзе трываласць саюза правяралася з самага пачатку. І свой першы экзамен на цярпенне і давер маладыя здалі бліскуча, ледзь паспеўшы стаць мужам і жонкай.
Выпрабаванне перад жаніцьбай
Распісванне было прызначана на пяць гадзін вечара ў Сухопальскім сельсавеце, а першы дзень вяселля ў в. Галены, на малой радзіме Ірыны. Як і належыць, да ўрачыстасці ўсё было гатова: прыбраная нявеста, усхваляваныя госці, накрытыя сталы. Але лёс, нібы жадаючы праверыць пачуцці маладых, унёс свае карэктывы. Сваякі жаніха збіраліся ехаць аўтобусам, які вырашыў зламацца менавіта ў гэты знамянальны дзень. Малады родам з Гродзенскай вобласці,
в. Манцякі, таму дарога была не блізкай. Мікалай з яго залатымі рукамі, не разважаючы, узяўся за інструменты. Практычна цэлы дзень ён правёў пад капотам аўтобуса, спяшаючыся на ўласнае вяселле.
Тэлефонаў тады не было, і паведаміць аб затрымцы не ўяўлялася магчымым. Можна толькі ўявіць, што рабілася ў душы нявесты, яе бацькоў і гасцей. Але яны супакойвалі адзін аднаго і цвёрда верылі, што ўсё будзе добра. І гэтая вера аказалася мацнейшай за любыя перашкоды.
У адзінаццаць вечара нарэшце пад’ехалі запозненыя госці разам з жаніхом. А дванаццатай гадзіне ночы паднялі з ложкаў здзіўленага старшыню сельвыканкама і сакратара. І пад сонныя воклічы афіцыйных асоб, сярод родных і сяброў маладыя нарэшце сказалі адзін аднаму: «Так!». А потым… потым гулялі да самай раніцы і яшчэ два дні з пераездам. А гэтая вясельная ноч стала для маладой сям’і самым яркім і па-сапраўднаму народным пачаткам іх сумеснага шляху. Ужо тады стала ясна — гэтая пара здольная з усмешкай і гонарам пераадолець любыя нягоды. А ў тым, што шлюб стане моцным і надзейным, не сумняваўся ніхто. Так і атрымалася.
Сямейны ачаг толькі разгараўся
Пачалося шчаслівае сямейнае жыццё, напоўненае радаснымі падзеямі. Спачатку ў доме загучалі звонкія галасы двух сыноў — Мікалая і Аляксея, а пазней лёс падарыў ім дачку Аксану. Ірына Фёдараўна, як адданая захавальніца сямейнага ачага і сапраўдная маці, пасля дэкрэта прыйшла працаваць у дзіцячы садок № 10, каб быць бліжэй да дзяцей. Асвоіўшы кухарскую справу, стала сапраўднай чараўніцай смачных і карысных абедаў для малых. Да самай пенсіі яна не мяняла месца працы і на працягу 30 гадоў заставалася вернай любімай справе.
Мікалай жа сваю прафесійную дзейнасць звязаў з рамонтам складанай бытавой тэхнікі. Пачынаў са слесара, потым быў майстрам, затым начальнікам вытворчага ўчастка ў «Рамбыттэхніцы». У 2002 годзе, дзякуючы прадпрымальніцкай жылцы і веры ва ўласныя сілы, адкрыў сваю справу, дорачы другое жыццё рознай тэхніцы і тэлерадыёапаратуры. І да гэтага часу амаль тры дзесяцігоддзі яго рукі робяць маленькія цуды. Ірына Фёдараўна застаецца яго галоўнай падтрымкай і натхненнем, а Мікалай Мікалаевіч — надзейным мужам і нязменным інжынерам іх агульнага шчасця.
А дома яны ўсё рабілі разам: і па хаце, і па гаспадарцы. Менавіта ў гэтай зладжанасці і павазе адзін да аднаго нарадзілася тая самая моцная апора іх доўгатэрміновага саюза. Ірына заўсёды балавала дамачадцаў неверагодна смачнай выпечкай, а Мікалай мог пераўтварыць простую страву ў сапраўдны шэдэўр. Яго знакамітая яечня са шкваркамі і сёння застаецца любімай усёй сям’ёй. У рэдкія вольныя мінуты жонка займалася вышыўкай, працягваючы занятак маці і бабулі.
Традыцыі згуртаванасці і яднання
Любімыя святы ў вялікай сям’і Зіневічаў — дні нараджэння бацькоў, калі пад адным дахам збіраюцца ўсе родныя людзі, прыязджаюць дзеці і ўнукі. Дарэчы, у «маладых» іх пяць, а яшчэ ёсць праўнучка Паліна, якой сёлета споўнілася 2 гады. Гэтыя сустрэчы напоўнены цёплымі ўспамінамі пра дзяцінства, юнацтва, а таксама нейкім неверагодным яднаннем, у якім і нараджаецца тое самае ціхае шчасце, пра якое шмат не гавораць.
У старшыні сямейства ёсць свая асаблівая «фішка». Раней, калі ў гаспадарцы калолі кабана, усё дзялілі пароўну. Каб не было ніякіх спрэчак, гаспадар арганізоўваў сапраўдную латарэю: цягнулі запалкі і па «галоўцы» вызначалі, каму якая частка дастанецца. Заўсёды было весела і азартна, але па-сямейнаму справядліва. Гэта яшчэ раз падкрэслівае, што ўсё наша жыццё складаецца з дробязяў, а вялікае бачыцца ў малым.
«Фінальны акорд залатой сімфоніі»
Іх пачуцці правераны часам. Мікалай Мікалаевіч на працягу 50 гадоў ніколі не забываўся дарыць жонцы кветкі, застаючыся ўважлівым і клапатлівым мужам. А Ірына Фёдараўна беражліва захоўвала іх пачуцці і стварала тую самую непаўторную аўру ўтульнасці і цеплыні, куды хочацца вяртацца без аглядкі.
Паўстагоддзя рука аб руку… Пройдзены кіламетры дарог, адрамантаваны сотні прыбораў, прыгатавана мноства прысмакаў, вышыты палотны чароўных узораў. Але галоўнае іх дасягненне – выдатная сям’я і яе цудоўны працяг у дзецях, унуках і праўнуках…
З залатым юбілеем вас, дарагія «маладыя»! Жадаем, каб ваша сямейная сага яшчэ доўгадоўга працягвалася, абрастаючы новымі шчаслівымі раздзеламі, а крона дрэва вашага роду станавілася ўсё пышней і мацней!
Ірына Велясевіч
Фота Кацярыны Масік