Четверг, 25 апреля 2024

Сваю прафесію яшчэ будучы за школьнай партай выбраў ляснічы Гарадзечненскага лясніцтва Ігар Янушка

320

Ляснічы Гарадзечненскага лясніцтва Ігар Янушка сваю прафесію выбраў яшчэ за школьнай партай.

Задоўга да выпускных іспытаў ён ведаў, куды будзе паступаць, і мэтанакіравана рыхтаваўся да гэтага. У 1991 годзе завочна паступіў у Беларускі тэхналагічны інстытут імя Кірава (цяпер Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт) на спецыяльнасць «Лесасадова-паркавая гаспадарка». У той жа год адразу пайшоў працаваць у лясную гаспадарку. За 30 з лішнім гадоў быў лесніком, памочнікам ляснічага, працаваў у Бярозаўскім, Лыскаўскім, Ліноўскім лясніцтвах, пакуль не ўзначаліў падраздзяленне ў в. Гарадзечна. Як успамінае Ігар Васільевіч, яму пашанцавала сустрэцца з выдатнымі прафесіяналамі сваёй справы, сярод якіх ён узгадвае Уладзіміра Мікалаевіча Панасевіча і Віталія Аляксандравіча Пракаповіча. Пад іх кіраўніцтвам на працягу многіх гадоў асвойваў лясную навуку. Напэўна, пройдзеная прафесійная школа дапамагла ў бягучым годзе ляснічаму Гарадзечненскага лясніцтва стаць лепшым у вобласці сярод сваіх калег, а ў рэспубліцы — заняць другое месца ў адпаведным конкурсе майстэрства.

— Старэйшыя таварышы вучылі ставіцца да работы ў лясной гаспадарцы не проста як да выканання ускладзеных абавязкаў. Лес, як чалавек, нараджаецца, расце, памірае, а потым зноў нараджаецца — і так бясконца. Ідзеш па лесе і назіраеш, як на пустой некалі палянцы ўздымаюцца дрэўцы, якія праз пэўны час ператвараюцца ў зялёных гігантаў. Прыемна разумець, што да гэтага таксама прыклаў рукі.

Ігар Васільевіч кіруецца нязломным прафесійным прынцыпам, згодна з якім працягласць працоўнага дня залежыць не ад устаноўленых заканадаўствам рамак, а ад таго, ці былі выкананы бягучыя задачы. З аднаго боку, такую працу нельга назваць лёгкай, аднак гэтым яна для ляснічага і цікавая. Калі адзін дзень не падобны на папярэдні, калі значная частка дня праходзіць не ў кабінеце: то пасадка лесу, то нарыхтоўка бярозавіку, то іншыя «лясныя справы». Ёсць сярод іх і непрыемныя моманты: даводзіцца, напрыклад, прыбіраць смецце, якое пакідаюць у лесе людзі.

І ўсё ж сваю працу Ігар Васільевіч называе сваім жыццём, сваёй мэтай і сваім абавязкам, ад якога навакольным будзе толькі карысць.

Алег Сідарэнка. Фота Кацярыны Масік