Четверг, 25 апреля 2024

Пра старасту Белавусаўшчыны Вячаслава Дземасюка, яго памочнікаў і вырашаныя пытанні

352

Пра старастаў населеных пунктаў распавядаем часта. Расказваем пра іх актыўную пазіцыю, адказнае стаўленне да даручанай справы. І, насамрэч, справа гэта патрэбная, бо, як кажуць, такіх людзей патрэбна ведаць у твар. Яны з’яўляюцца неацэнным прыкладам для астатніх, могуць падзяліцца вопытам, нейкімі напрацоўкамі ў сваёй рабоце.

Старастам аг. Белавусаўшчына другі год з’яўляецца Вячаслаў Дземасюк. Мужчына хоць і на пенсіі, але жыццёвай актыўнасці не губляе. Вячаслаў Мікалаевіч бачыць не толькі праблемы і клопаты, якімі жывуць аднавяскоўцы, але і ўмее знаходзіць выйсце са складаных сітуацый. Гэта немалаважна, бо адна справа паказаць пальцам на недахоп, а другая — прыкласці самому намаганні для яго ўстаранення.

Усім вядома, што, па сутнасці, грамадская нагрузка старастаў усюды аднолькавая. Просьбы, з якімі людзі да іх звяртаюцца, мала чым адрозніваюцца. Але тут галоўнае не фармалізм у падыходзе да справы, а душэўнасць, шчырасць. Чаго і не займаць Вячаславу Дземасюку. Патрэбна сабраць народ на суботнік? Няма пытанняў! Ды яшчэ і не адзін правядзём на працягу года. Трэба вырашыць пытанне з пахіленым плотам і аварыйнымі дрэвамі па вуліцы Камсамольскай у аграгарадку? Звярнуўся стараста ў КУВП «Камунальнік» — і праблема была ўхілена. Калі жыхары Белавусаўшчыны папрасілі абкасіць стадыён, каб дзеці і ўнукі змаглі летам там бавіць час, стараста разам з мужчынамі з аграгарадка самастойна правёў абкошванне. Пастаянным жа памочнікам старасты з’яўляецца аднавясковец Сяргей Калюта.

Не адмаўляе ў дапамозе і кіраўніцтва ААТ «Жураўлінае», калі трэба скасіць траву на вялікіх плошчах, ачысціць пустуючыя ўчасткі ад зараснікаў. Ды і ў апошні снегапад гаспадарка не пакінула жыхароў аграгарадка без увагі, аператыўна пачысціла дарогі. Сумесна з сельвыканкамам Вячаслаў Мікалаевіч вырашыў пытанне пастаўкі мясной прадукцыі сельгаставарыства ў Белавусаўшчыну, якая карыстаецца попытам у спажыўцоў не толькі гэтага населенага пункта.

Не кожны раз, сустракаючыся з людзьмі, адчуваеш зычлівасць і дабрадушнасць, шчырасць у размове. Падчас зносін са старастам аг. Белавусаўшчына разумееш, што чалавек сапраўды перажывае за даручаную справу. Будзем спадзявацца, што жыццёвай энергіі ў яго хопіць яшчэ на доўгія гады.

Вадзім Раўнейка. Фота Кацярыны Масік