Неверагодная гісторыя гэтага фотаздымка, які прынесла ў рэдакцыю Таццяна Бандарская. Ён зроблены ў 1942 годзе, падчас нямецкай акупацыі, за вёскай Арабнікі.
Вясковыя хлапчукі зараблялі тым, што наймаліся ў пастухі. Уласную гаспадарку тады трымалі многія, а абавязак выпасвання жывёл клаўся на зусім, як цяпер здаецца, малых дзяцей: дарослыя і падлеткі з 14 гадоў абавязаны былі працаваць.
Таццяна Уладзіміраўна ўзгадала, што тата яе, Уладзімір Піліпавіч Зеляняк, жыў на хутары Абэржа (пазней на гэтым месцы размясцілася ўзлётная паласа засімавіцкага аэрадрома). Разам з сябрукамі раніцай бег у Пружаны, на Хватку, і выводзіў адтуль гурт кароў на выпас.
Нямецкі паштальён, які ехаў міма пастушкоў, сфатаграфаваў іх, а ўжо пасля вызвалення Пружан у фотаатэлье нейкім цудам не толькі знайшлі негатыў і адпячаталі з яго фота, але і аддалі здымак па прызначэнні, Валодзевай маці.
На здымку Валодзя Зеляняк крайні злева, на той час яму было 9 гадоў. Побач — Валодзя Казбяровіч, сярод іншых ёсць хлапчукі па прозвішчы Багдановіч і Шэпель. Заўважце: мяркуючы па вопратцы, на вуліцы далёка не гарачае надвор‘е, тым не менш, ногі босыя. Хадзілі так да снегу.
Вядучая рубрыкі Ірына Сядова