Среда, 4 августа 2021

Читательница много лет хранит «Раённыя будні» с фотографиями близких

1 000

Журналісты «раёнкі» заўсёды імкнуцца быць карыснымі для сваіх чытачоў, сярод якіх нямала тых, хто памятае, як выглядала раённае выданне яшчэ да таго, як набыло цяперашнюю назву «Раённыя будні». У ліку такіх адданых падпісчыкаў і гараджанка Валянціна Саўчук.

Усю перыёдыку, якую  прыносіць паштальён, Валянціна Фёдараўна ўважліва чытае, пасля чаго акуратна складвае ў кардонныя скрынкі. Самыя цікавыя і памятныя экзэмпляры трапляюць у асобны стос: гэта выпускі «раёнкі», на старонках якіх з’яўляліся фота і артыкулы пра блізкіх ёй людзей.IMG_5549

— Напрыклад, тут у аб’ектыў фотаапарата карэспандэнта трапіў зяць, а ў гэтым нумары было надрукавана спачуванне з выпадку смерці майго мужа, — расказвае жанчына пра кожную пажаўцелую ад часу газету, якую захоўвае ў сямейным архіве.

З адной з газетных старонак на чытачоў глядзіць і сама Валянціна Фёдараўна, якая, дарэчы, не раз станавілася гераіняй журналісцкіх артыкулаў.  У  1990 годзе карэспандэнт пісаў пра яе  — работніцу Пружанскага плодакансервавага камбіната: «…Чалавек з вялікім пачуццём адказнасці. Гэтая рыса яе характару заўсёды накладвала адбітак на ўсю яе працу, якую выконвае яна добрасумленна і якасна. А работа ж нялёгкая».

Сёння Валянціне Фёдараўне 79-ы год. Ёй, пражыўшай доўгае жыццё, ёсць што расказаць карэспандэнтам, і не толькі аб працоўных буднях.

Валянціна Саўчук нарадзілася  ва Украіне.  Гады дзяцінства прыпалі на перыяд ваеннага ліхалецця. Нягледзячы на малы ўзрост, у памяці трывала заселі карціны тых жахаў, якія прынесла вайна.

— Апанаваныя страхам, мы часта хаваліся ў склепе. І вельмі абрадаваліся, калі на грукочучых танках нарэшце ўбачылі чырвоныя зорачкі, — успамінае пенсіянерка. — А неўзабаве бацьку прыйшла павестка на службу ў армію. Больш яго сям’я не ўбачыла: у 1945 годзе ён памёр. Так мама засталася з трыма дзецьмі на руках.

Нямала выпрабаванняў чакала ў пасляваенны час: рады былі кожнаму кавалку хлеба, не мелі свайго жылля. Старэйшы брат Павел пайшоў у Харкаўскае лётнае вучылішча, а на трэцім курсе загінуў — не раскрыўся парашут, малодшага Анатоля, каб зберагчы ад галоднай смерці, маці вымушана была на некаторы час аддаць у прытулак.

Валянціне Фёдараўне, якая да таго часу ўжо закончыла сем класаў, дапамаглі ўладкавацца на кансервавы завод А праз некаторы час 17-гадовая камсамолка папрасілася на асваенне цалінных земляў: было хаця і цяжка, затое не галодна. Адтуль яна вярнулася дамоў ужо замужняй жанчынай.

У 1963 годзе сям’я пераехала на радзіму мужа, на Пружаншчыну. З гэтага часу працоўная біяграфія Валянціны Фёдараўны звязана з Пружанскім плодакансервавым камбінатам. Фота вакуумшчыцы Валянціны Саўчук красавалася нават на дошцы гонару ВДНГ у Маскве. Калі атрымала медаль «Ветэран працы»,    у жанчыны было ажно    44  гады працоўнага стажу.

Нельга не згадаць і пра тое, што Валянціна Фёдараўна — ганаровы донар Рэспублікі Беларусь.

— У работніцы камбіната здарылася бяда з сынам — патрэбна была донарская кроў, — успамінае жанчына першую сваю кровадачу. — Тады я і даведалася, што ў мяне даволі рэдкая чацвёртая група крыві са станоўчым рэзусам. Заўсёды імкнулася дапамагчы людзям: па першым жа выкліку імчалася ў бальніцу. Аднойчы спатрэбілася нават прамое пераліванне крыві.

За гады донарства В.Ф.Саўчук дапамагла многім: уявіце сабе, агульны аб’ём здадзенай ёю крыві — больш 17 літраў.

… Сёння Валянціна Фёдараўна жыве адна: пахавала мужа, сына. Частымі гасцямі ў яе кватэры бываюць дачка, пяцёра ўнукаў і сямёра праўнукаў, поспехамі якіх яна вельмі ганарыцца. Пенсіянерка цікавіцца падзеямі не толькі ў свеце і краіне: каб быць у курсе мясцовых падзей, чытае «раёнку».

— Газеты не проста гартаю — чытаю, як кажуць, ад вокладкі да вокладкі. Асабліва люблю чытаць пра сталых людзей — лёсы ў нас падобныя.

Марына Вакульская. Фота аўтара.

 

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *