Среда, 20 ноября 2019

День: 15.06.2019

Терапевт Екатерина Нестерук: «Первый шаг на пути к выздоровлению — доверие между пациентом и врачом»

Терапевт Екатерина Нестерук: «Первый шаг на пути к выздоровлению — доверие между пациентом и врачом»

Профессия
У медыцыну ідуць па розных прычынах: хтосьці мяркуе стаць прадаўжальнікам сямейнай дынастыі, хтосьці, нагледзеўшыся на пакуты хваравітых родзічаў, хоча іх вылечыць… Паводле слоў участковага тэрапеўта Пружанскай ЦРБ Кацярыны Несцярук, яе ў медыцыну прывяло жаданне дапамагаць людзям. — Урач — прафесія рознабаковая, патрабуе пастаяннага самаўдасканалення. І мне, шчыра кажучы, гэта вельмі падабаецца: лічыце, вучуся кожны дзень, — гаворыць Кацярына Сяргееўна. Медыцынская адукацыя ў яе, вядома, ёсць: яна набыла яе ў Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. Практычныя веды назапашвала ў абласных медустановах Брэста і Гродна. Праходзіць інтэрнатуру, а затым і працаваць прыехала ў Пружаны ўслед за мужам, які крыху раней атрымаў сюды размеркаванне і сёння з’яўляецца загадчыкам Наваза
Фельдшер из Слобудки Тамара Волковыцкая: «Я мечтала, что вылечу всех»

Фельдшер из Слобудки Тамара Волковыцкая: «Я мечтала, что вылечу всех»

Профессия
Тамара Валкавыцкая прызнаецца: стаць медыкам яна марыла з дзяцінства. — Я наіўна меркавала, што ўсіх вылечу. Нават ад самых страшных хвароб, — з усмешкай сёння ўспамінае пра свой юнацкі максімалізм загадчыца Слабадскога ФАПа. І пакуль настаўніца беларускай мовы ўсё яшчэ спадзявалася пераканаць сваю вучаніцу ў тым, што яна — прыроджаны педагог, тая ўжо здала дакументы ў прыёмную камісію Брэсцкага медвучылішча. Праз некалькі гадоў з дыпломам спецыяліста па лячэбнай справе Т.М.Валкавыцкая вярнулася на родную Пружаншчыну, дзе і сёння займаецца адной з самых гуманных спраў на зямлі. А першым працоўным месцам для Тамары Мікалаеўны стаў Шаняўскі ФАП: менавіта сюды яна прыйшла падмяняць калегу на перыяд водпуску па доглядзе дзяцей, а праз год і сама адправілася ў такі ж «адпачынак». У
О проблемах в медицине и не только — в интервью с главврачом Пружанской ЦРБ В.М.Дороневичем

О проблемах в медицине и не только — в интервью с главврачом Пружанской ЦРБ В.М.Дороневичем

Профессия
Чым жыве медыцына, заўсёды цікава нават тым, хто з урачамі сутыкаецца раз у пяцігодку. Але сустрэча з галоўным урачом Пружанскай ЦРБ В.М.Дараневічам была невыпадковай: напярэдадні прафесійнага свята кіраўнік расказаў, чым жыла раённая сістэма аховы здароўя апошні год, ці ўдалося палепшыць якасць і даступнасць меддапамогі, як вырашаюцца шматгадовыя праблемы з-за недахопу кадраў. — Віктар Міхайлавіч, раскажыце, над вырашэннем якіх задач калектыў бальніцы працаваў на працягу апошняга года? — На першым месцы заўсёды павінны быць самыя злабадзённыя праблемы. І, мінаючы чарговы этап работы медыцыны, я адштурхоўваюся ад вынікаў: наколькі павысілася якасць медабслугоўвання, ці палепшылася здароўе насельніцтва? Паспяховаму вырашэнню пастаўленых перад медыцынскай галіной задач спрыяе тэхнічн