Понедельник, 10 декабря 2018

Год малой Радзімы

Прызёр рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове Ганна Ануфрыенка: «Любоў да мовы закладзена ўва мне генетычна»

Прызёр рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове Ганна Ануфрыенка: «Любоў да мовы закладзена ўва мне генетычна»

Год малой Радзімы, Молодёжный клуб
Гадоў дзесяць таму, калі прачытала, што ЮНЕСКА ўнесла сучасную беларускую мову ў спіс знікаючых моў свету, я зведала шок, які паступова пераўтварыўся ў глухое пачуццё роспачы... Можа, таму зараз кожная навіна пра перамогу нашых вучняў на алімпіядах па беларускай мове ўспрымаецца мной як падзея сусветнага маштабу? Таму першае пытанне, якое я задала вучаніцы 10 класа гімназіі Ганне Ануфрыенка, гучала так: “За што ты любіш яе, мову краіны блакітных рэк і азёраў?” —...белых буслоў і магутных зуброў? — умомант адпарыравала журналісту разумная дзяўчына, якая атрымала на рэспубліканскай алімпіядзе па беларускай мове дыплом III ступені. — Люблю мову за тое, што яна закладзена ўва мне генетычна, і гэта пачуццё з гадамі толькі мацнее. Мне вельмі падабаецца гучанне родных беларускіх слоў, такіх мякк
Время не лечит. Жительница Шерешево рассказала о родных, которых расстреляли фашисты

Время не лечит. Жительница Шерешево рассказала о родных, которых расстреляли фашисты

Год малой Радзімы, Культура
Мы сустрэліся з жыхаркай г.п. Шарашэва Вольгай Мікалаеўнай Ярмош з вельмі сумнай нагоды. Да яе мяне прывялі пошукі інфармацыі пра трагічныя падзеі, якія адбыліся ў пасёлку 24 снежня 1942 года, калі па абвінавачванні ў сувязі з партызанамі былі расстраляныя амаль тры дзясяткі мірных жыхароў. І сярод іх – бацькі і старэйшая сястра бабулі Вольгі... Сёння прозвішчы тых няшчасных увекавечаны на двух невялікіх помніках, якія стаяць адзін каля аднаго на паўночным ускрайку Шарашэва. Засімы, Карнейчукі, Навумчыкі, Слезюкі... І вось яны, Малашкевічы: Мікалай, Лізавета і Вера. — Там, дзе іх расстралялі, яны і ляжаць, — са слязамі на вачах успамінае перажытае і незабытае мая суразмоўца, якой на момант трагедыі было толькі 11 гадоў. — А Верачцы ўсяго 17! За што?.. Як цяпер памятаю, немцы прыйшлі дадом
Гістарычная спадчына Пружаншчыны: ці магчыма новае жыццё?

Гістарычная спадчына Пружаншчыны: ці магчыма новае жыццё?

Год малой Радзімы, Культура, Палацык
Як прыцягнуць увагу да ўнікальных помнікаў даўніны, якія хаваюць у сабе нявыкарыстаны патэнцыял? Як і з якой мэтай іх рэстаўраваць? Ці магчыма ўвогуле надаць гісторыка-культурным каштоўнасцям іншы характар? На гэтыя і іншыя актуальныя пытанні спецыялісты і прадстаўнікі неабыякавай грамадскасці пашукалі адказы падчас адмысловай адкрытай дыскусіі “Гістарычная спадчына Пружаншчыны: ці магчыма новае жыццё?”, якая днямі адбылася ў Пружанскім палацыку. Падчас гутаркі сваімі думкамі і разважаннямі з пружанцамі падзяліліся даследчык, урбаніст, кіраўнік Беларускага камітэта ICOMOS (Міжнароднага савета па захаванні помнікаў і славутых месцаў ЮНЕСКА) Сцяпан Стурэйка, сукаардынатар міжнароднага фестывалю SPRAVA Мацвей Сабураў і іншыя выступоўцы. Выступленне зладзіла вядомая пружанцам спявачка Настасс
Сёмы раз Палацык сабраў навукоўцаў і краязнаўцаў на «Пружанскі дыярыуш»

Сёмы раз Палацык сабраў навукоўцаў і краязнаўцаў на «Пружанскі дыярыуш»

Год малой Радзімы, Культура, Палацык
Днямі ў музеі-сядзібе “Пружанскі палацык” адбылося пасяджэнне навукова-краязнаўчай канферэнцыі: ужо ў сёмы раз беларускія навукоўцы і краязнаўцы з розных куткоў краіны збіраюцца для таго, каб падзяліцца сваімі напрацоўкамі на “Пружанскім дыярыушы” (“дыярыуш” – з лацінскага “штодзённы, дзённік, хроніка”). Год малой радзімы акрэсліў выбар пэўных тэм, але, па сутнасці, на канферэнцыі заўсёды ў прыярытэце даследаванні, звязаныя з малой радзімай – Пружаншчынай. У гэтым годзе дабавілася яшчэ адна тэма, амаль незаўважная для шырокай публікі – 25-годдзе стварэння пружанскага музея. Такім чынам, ужо чвэрць стагоддзя музейная справа жыве ў нашым горадзе. Трэба адзначыць, што ўдзельнікі добра падрыхтаваліся да канферэнцыі. Галоўны захавальнік фондаў Ружанскага музея І.А. Нячай выступіла з дакладам н
В скором времени 40 ружанских семей станут владельцами собственного жилья

В скором времени 40 ружанских семей станут владельцами собственного жилья

Год малой Радзімы, Новости, Ружанские мотивы
Вось-вось — і яшчэ сорак ружанскіх сем’яў стануць уладальнікамі ўласных квадратных метраў. Да будаўніцтва шматкватэрнага жылога дома па завулку Казіміра Марача ў гарадскім пасёлку прыступілі ў чэрвені. Падрадчыкам работ з’яўляецца ААТ «Рамбуд» г.Пружаны. Уласнікамі большасці кватэр стануць тыя, хто мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, найперш гэта шматдзетныя сем’і. Дзесяць кватэр будуе для сваіх работнікаў мясцовая гаспадарка ААТ «Ружаны-Агра». Як паведаміў майстар ААТ «Рамбуд» Раман Шапавалаў, завяршыць будаўнічыя работы плануецца ў першым паўгоддзі 2019 года. Марына Вакульская. Фота Сяргея Талашкевіча.
На военном кладбище в Слобудке перезахоронили останки красноармейцев, погибших во время Великой Отечественной войны

На военном кладбище в Слобудке перезахоронили останки красноармейцев, погибших во время Великой Отечественной войны

Актуально, Год малой Радзімы
На мінулым тыдні на ваенным пахаванні часоў Вялікай Айчыннай вайны каля вёскі Слабудка прайшоў урачысты мітынг з нагоды перапахавання астанкаў чырвонаармейца, якія былі знойдзены на тэрыторыі раёна ў бягучым годзе. На мерапрыемстве прысутнічалі прадстаўнікі ўлады, розных арганізацый, мясцовыя жыхары і вучні Слабадской школы. Спачатку дагэтуль невядомае месца пахавання загінулага воіна знайшлі жыхары в.Блізная, якія і паведамілі пра факт мясцовай уладзе. Былі выкліканы ваеннаслужачыя 52-га пошукавага батальёна, якія правялі дакладнае абследаванне названага месца і сабралі выяўленыя астанкі. Па гузіках савецкага ўзору і патронах да вінтоўкі, якая ў пачатку вайны была на ўзбраенні Чырвонай арміі, устанавілі, што ў тым месцы быў пахаваны чырвонаармеец, але ж яго прозвішча засталося невядомым.
Аб чым маўчаць помнікі: Іван Звераў і Аляксандра Казакова

Аб чым маўчаць помнікі: Іван Звераў і Аляксандра Казакова

Год малой Радзімы, Культура
Звераў Іван Ягоравіч (12.04.1912-08.05.1993) Казакова Аляксандра Васільеўна (22.04.1920-21.02.1997) Хачу расказаць яшчэ пра адну сямейную пару, якая прыбыла на працу ў наш райцэнтр пасля Вялікай Айчыннай вайны. Хаця, напэўна, у дадзеным выпадку будзе да месца ўжыць слова “квартэт”: да моманту пераезду ў сям‘і ўжо нарадзіліся двое дзяцей — Галіна і Уладзімір. Малодшы сын Генадзь з‘явіўся на свет у Пружанах. Муж і жонка атрымалі свае “пуцёўкі ў жыццё” ў розны час, у розных мясцінах і пры розных абставінах. А лёсавызначальнай кропкай перасячэння іх шляхоў сталі... вайна і Дняпроўская флатылія. Мы сядзім на ўтульнай кухні з Уладзімірам Іванавічам Зверавым і яго жонкай Марынай Валянцінаўнай і размаўляем “за жыццё”. Пра дзяцей і ўнукаў, якія не ведаюць і не разумеюць, як жылі папярэднія па
Семья Хаян из Зеленевич только три года живет в доме, а их усадьба уже в числе лучших в районе

Семья Хаян из Зеленевич только три года живет в доме, а их усадьба уже в числе лучших в районе

Год малой Радзімы, Профессия
Марына і Аляксандр Хаян сёлета аказаліся гаспадарамі аднаго з лепшых маладзёжных сельскіх падворкаў Пружаншчыны: на традыцыйным раённым конкурсе ім дасталося сімвалічнае «серабро». Сямейная пара з Зеляневіч расказала, адкуль бярэ пачатак гісторыя іх сядзібы. Аляксандр мясцовы, з Магілёўцаў. А вось Марына апынулася на Пружаншчыне, можна сказаць, выпадкова. Неяк дзяўчына з Астравецкага раёна прыехала сюды на вяселле да аднагрупніцы. «На Марыну адразу звярнуў увагу, але на мяне была ўскладзена адказная місія быць тамадой на ўрачыстасці. Самі разумееце, увагу ўдзяліць трэба было кожнаму госцю, — прызнаецца Аляксандр. — Таму ўсталёўваць кантакт з сяброўкай маладой давялося... праз інтэрнэт». Перапіска, званкі, рэдкія сустрэчы ўрэшце рэшт пераўтварыліся ў сур’ёзныя адносіны, якія закончыліся
100 лет ВЛКСМ: в Новых Засимовичах заложили новый сквер

100 лет ВЛКСМ: в Новых Засимовичах заложили новый сквер

Актуально, Год малой Радзімы, Новости
У рамках святкавання стагоддзя ВЛКСМ у Новых Засімавічах былі высаджаны маладыя дрэўцы: учора на ўездзе ў вёску колішнія камсамольцы і іх пераемнікі — члены «Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі» заклалі сквер.  Арганізатары добрай справы, якая нават праз гады будзе нагадваць пра сябе, — Навазасімавіцкі сельвыканкам і ДЛГУ «Пружанскі лясгас». Яны сабралі для ўдзелу ў мерапрыемстве каля шасцідзесяці чалавек. Акрамя прадстаўнікоў арганізацый, якія знаходзяцца на тэрыторыі вёскі, старшакласнікаў Параслянскай школы і навучэнцаў Пружанскага каледжа, у высадцы дрэў прынялі ўдзел старшыня раённага Савета дэпутатаў Мікалай Кудравец і мясцовыя дэпутаты.  Месца для сквера абралі невыпадкова. Тут была пустка, якая мела, мякка кажучы, непрывабны выгляд і патрабавала акультурвання. Зараз, кал
100 лет ВЛКСМ: интервью с первым секретарем Пружанского РК ЛКСМБ Владимиром Михайловичем Грабом

100 лет ВЛКСМ: интервью с первым секретарем Пружанского РК ЛКСМБ Владимиром Михайловичем Грабом

Актуально, Год малой Радзімы, Новости
З 1966 па 1974 год першым сакратаром Пружанскага РК ЛКСМБ быў Уладзімір Міхайлавіч Граб. Рыхтуючыся да размовы з ім, зірнула на даты і... зрабіла вывад, што ягоны апошні і мой першы год у камсамоле супадаюць. Не памятаю, праўда, хто ўручаў мне ў красавіку 1974-га камсамольскі білет. —Выбачайце, але я не памятаю тым больш, — усміхаецца Уладзімір Міхайлавіч. — Можа быць, што і я: працаваў да жніўня 1974 года. Але на той час у раёне было 200 камсамольскіх “пярвічак”, прыкладна 16 тысяч школьнікаў, штогод мы прымалі ў свае рады каля тысячы чалавек. Адпаведна, выязджалі з раёна на вучобу і працу выпускнікі, “цякучка” была значная. —Нядаўна чула меркаванне, нібыта людзі сталага ўзросту цяпер больш актыўныя, чым моладзь. А як было ў часы Вашага камсамольскага юнацтва? —Я думаю, што той,
До и после: возведение нового корпуса неврологического отделения ЦРБ

До и после: возведение нового корпуса неврологического отделения ЦРБ

Год малой Радзімы, Новости
Шаноўныя чытачы, калі ў вас ёсць старыя фотаздымкі нашай Пружаншчыны, дасылайце іх, калі ласка, на адрас рэдакцыі (вул.Чырвонаармейская, 78, 225133, г.Пружаны) ці на электронны адрас RRBud2@brest.by, а таксама тэлефануйце нам па нумарах 9-12-36, 9-15-02. Мы па-новаму сфатаграфуем адлюстраваныя на вашых здымках мясціны і разам прасочым за тым, як змянялася наша малая радзіма.  
Беларусы ў Канадзе: жыццё з Радзімай у сэрцы

Беларусы ў Канадзе: жыццё з Радзімай у сэрцы

Год малой Радзімы
Прызнацца, даўно мне не было так сорамна. Журналісту, які пасля вяртання з чужбіны жыве ў Беларусі без малога трыццаць гадоў і дагэтуль ледзь размаўляе па-беларуску, даў фору жыхар Канады. На ўсе мае пытанні Аляксандр Кот, ураджэнец в. Жадзены, які дваццаць гадоў таму воляю лёсу пакінуў Беларусь, адказваў на чысцюткай беларускай мове.  — Дык чаму з’ехалі, спадар Аляксандр? Не было даху над галавой, хлеба на стале? Ці нешта іншае? — Пытанне не ў брыво, а ў вока. Неаднойчы даводзілася чуць ад іншых: «Таксама ўцёк бы куды вочы глядзяць, абы толькі змяніць нешта ў жыцці». У нашым выпадку ўсё было крыху інакш. Пасля сканчэння БДУ я амаль усё жыццё працаваў на прадпрыемстве «Інтэграл» — на той час, напэўна, самым высокатэхналагічным у Беларусі. Узяў шлюб з добрай дзяўчынай, нарадзілі дзяцей,
Храму в Лысково исполнилось 85 лет

Храму в Лысково исполнилось 85 лет

Год малой Радзімы, Культура
“Вялікая сіла сыходзіць з месца, дзе вымаўляюцца Богу за ўсіх вас малітвы сапраўдных рабоў Божых”. (Прападобны Варсанофій Вялікі, VІ ст.) У кожнага праваслаўнага чалавека асаблівае месца ў жыцці займае вера ў хараство і заступніцтва Маці Божай. Кожны, хто прыпадае з гарачай малітвай да Багародзіцы, атрымлівае яе заступніцтва і дапамогу ва ўсякай добрай справе. У гонар Маці Божай будуюцца храмы. 8 кастрычніка Лыскаўскай царкве Ражства Прасвятой Багародзіцы споўнілася 85 гадоў. Святыня пабудавана ў 1933 годзе. Імя першай праваслаўнай царквы ў Лыскаве схавана ад нас заслонай забыцця. Толькі дзе-нідзе мільгаюць звесткі, што царква была пабудавана ў пачатку ХVІ ст. Старажылы расказвалі, нібыта тут некалі жылі манахі-пустэльнікі, якія першыя і пабудавалі драўляную царкву. Дакументаў аб ёй не